Aleksa Vučanović je sa 18 godina zaigrao za prvi tim Mladosti kod trenera Bakira Nušinovića. U kontinuitetu je bio nezamjenjiv član seniorskog tima. Zapažene su bile i dvije sezone provedene u Župi, a nakon ratnih dešavanja bio je jedan od onih koji su ponovo pokrenuli rad kluba i učestvovali u afirmaciji novih igrača. I kao funkcioner pokazao je privrženost klubu, nastojeći da Mladost bude nosilac sporta u Kotor Varošu.
Klasična „desetka“, jedan od najvećih igrača tog tipa u istoriji Mladosti. Bio je plejmejker koji je dirigovao igrom, igrač sa vizijom i osjećajem za fudbal. Lopta mu se „lijepila“ za nogu, a smiren prvi dodir davao mu je prednost nad protivnicima.
Posebno se pamti njegov gol protiv Borca, koji je deset dana nakon osvajanja Kupa došao u Kotor Varoš da brani trofej – ali je ispao već na startu zahvaljujući Vučanoviću. Godinu dana kasnije osvojio je i prestižni turnir u malom fudbalu u Boriku.
Bio je igrač koji je jednim potezom mogao odlučiti utakmicu, bez potrebe da nameće autoritet glasom – njegova igra je govorila za njega. Povodom 90 godina postojanja kluba dobio je plaketu za izuzetan doprinos. I danas je aktivan među veteranima i doprinosi promociji sporta u Kotor Varošu. Igrač od kojeg se mnogo moglo naučiti, ali i čovjek čije priče sa terena ostaju dio istorije kluba.
Upravo u godini kada se desilo jedno čudo u Beogradu na stadionu JNA, kada je FK Borac Banja Luka u finalu Kupa Jugoslavije 11. maja 1988. godine pobijedio Crvenu Zvezdu i prvi i jedini put osvojio Kup Jugoslavije u konkurenciji stotina klubova i kada smo pomislili da se čuda ne dešavaju dva puta, ipak se desilo. U toj godini, na početku nove sezone kup takmičenja, u prvom kolu FK Mladost ugostio je banjalučki Borac, koji je bio apsolutni favorit i osvajač Kupa, ali su igrači Mladosti svojom igrom priredili novo čudo pobijedivši Borac rezultatom 1:0 i izbacili ga iz daljeg takmičenja. Gol za istoriju postigao je Aleksa Vučanović, koji se i danas prisjeća tog trenutka.
Koliko ste tada imali godina?
– Imao sam 23 godine i počeo sam u kontinuitetu da igram za seniorski tim. Identičan tretman sam imao i kod Šefke Fifića i Bilija Bjelobrka, koji su vodili Mladost osamdesetih godina prošlog vijeka. Mi smo imali dodatni motiv u toj utakmici jer smo igrali pred prepunim tribinama. Borac nas je malo potcijenio i to mu se na kraju osvetilo.
Koliko vam je značio taj gol i ta pobjeda?
– Mi nismo imali šta da izgubimo i sigurno je da su taj trijumf i moj pogodak uticali na dalji razvoj moje karijere. Postići gol protiv ekipe koja je samo deset dana ranije osvojila Kup Jugoslavije pobjedom nad Crvenom Zvezdom podiglo me na nivo lokalnog heroja. Taj gol se i danas, decenijama kasnije, prepričava kao najveći pojedinačni trenutak u istoriji kluba. Pobjeda protiv tadašnjeg osvajača Kupa dala nam je ogroman autoritet u fudbalskim krugovima tadašnje regije. To je bio dokaz da mali klubovi poput Mladosti mogu da pariraju velikanima, što je meni lično obezbijedilo trajno poštovanje među kolegama i rivalima.
Opišite nam kako se sve desilo?
– Borac je imao svoje šanse u prvom poluvremenu i nije ih iskoristio, što je nama otvorilo mogućnost da u nastavku krenemo odlučnije prema golu Banjalučana. Uspio sam jedan odličan centaršut Marka Džombe sa desne strane pretvoriti u gol i to je izazvalo erupciju oduševljenja na stadionu, da bismo poslije mirno priveli utakmicu kraju. Nakon posljednjeg sudijskog zvižduka nastalo je opšte oduševljenje. Pobjeda nad timom koji je u tom trenutku bio najbolji u kupu velike Jugoslavije smatrala se „čudom u Kotor Varošu“.
Šta je potrebno da fudbalski klub Mladost ponovo bude u vrhu tabele i fudbala u RS?
– U periodu prije ratnih dešavanja, ali i nakon Odbrambeno-otadžbinskog rata, uvijek je na čelu kluba bio neko iz opštinskih struktura. Najčešće prvi čovjek opštine ili neko od njegovih najbližih saradnika. Danas uprava kluba postoji samo na papiru, a na terenu se ne vidi njen rad. Neophodno je napraviti dugoročan plan rada koji bi se bazirao na stvaranju igrača i njihovom uključivanju u prvi tim, uz adekvatan rad uprave koja bi stvorila uslove za ulazak kluba u viši rang takmičenja. Danas je nemoguće bez finansija bilo šta napraviti, ali uz transparentno upravljanje. Od obilježavanja jubileja 90 godina postojanja kluba do danas, kada ovaj kolektiv slavi 100 godina postojanja, gotovo da se ništa nije promijenilo u radu i rezultatima. Smatram da lokalna zajednica i rukovodstvo kluba trebaju pronaći zajednički jezik i krenuti u bolje sutra Mladosti.
Izvor : Aleksa Vučanović – desetka Mladosti koja je srušila Borac – Kotor Varoš Info